Знешняя палітыка Англіі ў 1485–1558 гг. і палітычная геаграфія англійскага дыпламатычнага прадстаўніцтва - Мазарчук, Дзмітрый Валер'евіч (Часопіс Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Гісторыя, 2023)
З мэтай вывучэння палітычнай геаграфіі англійскага дыпламатычнага прадстаўніцтва перыяду Італьянскіх войнаў прааналізаваны колькасныя даныя з прасапаграфічнага корпуса англійскіх дыпламатаў 1485–1558 гг. Праведзена палітыка-геаграфічнае размеркаванне англійскіх дыпламатычных місій у 1485–1558 гг. Выяўлены асноўныя палітыка-геаграфічныя напрамкі дыпламатычнай актыўнасці англійскай дыпламатыі: Францыя, уладанні Габсбургаў, Шатлан- дыя. Адным з фактараў дыпламатычнай актыўнасці першага і другога напрамкаў з’яўлялася іх супрацьстаянне як цэнтральных элементаў ваенна-палітычных блокаў у перыяд Італьянскіх войнаў. Дынаміка дыпламатычных сувязей у італьянскім напрамку была абумоўлена змяненнем яго значэння ў ходзе войнаў 1494–1559 гг. Зроблена выснова аб тым, што ў эпоху першых і сярэдніх Цюдораў практыка накіравання рэзідэнтных паслоў мела іерархію, якая супадала з геаграфіяй распаўсюджвання мадэлі рэзідэнтнага дыпламатычнага прадстаўніцтва ў Заходняй Еўропе. Асноўнымі элементамі іерархіі выступалі (па змяншэнні значнасці) Венецыя і Рым, вялікія дзяржавы (Францыя, Іспанія, уладанні Габсбургаў), іншыя краіны. У канцы XV – першай палове XVI ст. геаграфія англійскага дыпламатычнага прадстаўніцтва змянялася ў залежнасці ад прыярытэтаў англійскай знешняй палітыкі. Выяўлены ўплыў Рэфармацыі на актывізацыю германскага напрамку ў 1530-я гг. і на перапынак у дыпламатычных адносінах Англіі з папствам пасля 1533 г. У Італьянскіх войнах Англія мела падпарадкаваную ролю, якая выяўлялася ў падтрымцы аднаго з двух асноўных удзельнікаў канфлікту. Мэтай большасці англійскіх пасольстваў дадзенага перыяду выступалі дзяржавы Габсбургаў і Валуа, што ўскосна пацвярджае другараднае значэнне Англіі перыяду першых і сярэдніх Цюдораў у міждзяржаўных адносінах ранняга Новага часу.