Да праблемы семантычнай дыферэнцыяцыі абазначэнняў эпісталярных тэкстаў у старажытнарускіх і старарускіх пісьмовых помніках: грэцызмы грамота, епистолия, хартия, харатия - Зуева, Вольга Уладзіміраўна (Часопіс Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Філалогія, 2023)
Устаноўлены сэнсавыя адрозненні паміж лексіка-семантычнымі варыянтамі слоў грамота, епистолия, хартия, харатия, аб’яднанымі значэннем ‘эпісталярны тэкст’, у старажытнарускай і старарускай мовах. Для аналізу семантыкі выбраны найстаражытнейшыя грэчаскія запазычанні і вытворныя ад лексемы грамота намінацыі грамотица і грамотка. Даказана, што абазначэнні, за выключэннем слоў хартия, харатия, не выступалі сінонімамідублетамі на розных гістарычных этапах. У старажытнарускай мове гэтыя грэцызмы былі шматзначнымі, у прыватнасці яны маглі называць як эпісталярны тэкст, так і афіцыйны дакумент, што з’яўляецца адным з фактараў, якія абумоўліваюць праблему адрознівання актавых і эпісталярных крыніц. У старарускай мове лексема грамота называла два тыпы крыніц, яе функцыянаванне не было абмежавана рамкамі кніжнай культуры, намінацыя (адзіная з прааналізаваных) стала базай для ўтварэння іншых жанравых абазначэнняў. Лексема грамота і вытворнае ад яе слова грамотка не ўжываліся для абазначэння прыватных духоўных пасланняў, у адрозненне ад намінацый хартия і епистолия. У грэцызма епистолия, які меў наяўны кніжны характар на працягу ўсяго выбранага перыяду, адзначаны самы шырокі семантычны дыяпазон, пры гэтым у старарускай мове слова практычна цалкам страціла значэнне ‘дакумент’. У лексемы хартия ў старарускай мове, наадварот, у пасіўныя моўныя веды сышло эпісталярнае значэнне. Усе прааналізаваныя грэцызмы выкарыстоўваліся ў апавядальных тэкстах у адносінах да тыпу ліста, што не ўдакладняецца па змесце, гэта значыць пры абазначэнні сітуацыі эпісталярнага дыялогу ўвогуле.