Даследаванне мовы твораў Янкі Купалы і Якуба Коласа ў 1920 –50-я гг. - Запрудскі, Сяргей Мікалаевіч (Часопіс Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Філалогія, 2019)
Разглядаецца працэс зараджэння лінгвістычнага купалазнаўства і коласазнаўства як самастойных напрамкаў даследавання. Адзначана, што вывучэнне мовы твораў класікаў пачалося са спроб ацаніць яе як важны складнік мовы беларусаў у цэлым і праілюстраваць гісторыю станаўлення пісьмовай формы беларускай літаратурнай мовы. Паказана, што на працягу аналізаванага перыяду пераемнасць паміж даследаваннямі рознага часу фарміравалася з вялікай цяжкасцю: у першых выказваннях літаратуразнаўцаў пасляваенных гадоў пераважалі такія тэмы, як «Янка Купала і Якуб Колас – стваральнікі беларускай літаратурнай мовы» і «Мова твораў Я. Купалы і Я. Коласа ў яе сувязях з народнай мовай»; паступова ў працах лінгвістаў мова твораў пісьменнікаў стала разумецца як класічная, важная з пункта гледжання як гісторыі беларускай мовы, так і сучаснасці. Паколькі развіццё лінгвістычных купалазнаўства і коласазнаўства адбывалася пераважна ў рамках станаўлення арыентаванай на сучасную мову нарматыўнай беларускай лінгвістыкі, вывучэнне мовы класікаў як сучаснай мела выразны прыярытэт. Сцвярджаецца, што паступова ў даследаваннях мовы твораў Янкі Купалы і Якуба Коласа засвойваліся выпрацаваныя ў рамках беларускай сінхранічнай лінгвістыкі катэгорыі і падыходы, такія як кваліфікацыя пэўных слоў   дыялектызмамі, русізмамі, паланізмамі і інш. Зроблена выснова пра тое, што прынцыповым момантам развіцця коласазнаўства і купалазнаўства ў пасляваенны час было імпліцытнае вылучэнне ў іх творчасці двух перыядаў – «пачатковага» і «асноўнага», – у рамках якіх адбывалася пэўнае здабыццё класікамі належнай кваліфікацыі (першы перыяд) і фарміраванне найбольш значных характарыстык іх мовы (другі перыяд).
Keywords: Янка Купала; Якуб Колас; гісторыя беларускага мовазнаўства; беларуская літаратурная мова; 1920 –50-я гг.; метадалогія вывучэння мовы мастацкай літаратуры