Дыялог з Эклезіястам у паэзіі Паўля Флемінга - Сініла, Галіна Веніямінаўна (Часопіс Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Філалогія, 2019)
Даследуецца рэцэпцыя Кнігі Эклезіяста ў паэзіі Паўля Флемінга (1609–1640), аднаго з выдатных паэтаў нямецкага барока. Паказана, што ў творчасці Флемінга яскрава рэпрэзентаваны найважнейшыя тэмы і стылявыя прыкметы барока – перш за ўсё імкненне да даследавання парадоксаў і антыномій быцця і свядомасці, кантраставае злучэнне трагізму і геданізму, песімізму і веры ў стойкасць чалавечага духу. Важным складнікам мастацкага свету нямецкага паэта з’яўляецца яго дыялог з Бібліяй, асабліва з Кнігай Псалмоў і Кнігай Эклезіяста. Як і Эклезіяст, П. Флемінг перад тварам відавочнай бессэнсоўнасці жыцця шукае і знаходзіць яго сэнс у сумленнай працы, дружбе, каханні, у вернасці Богу і самому сабе. Пафас маральнага абавязку і веры, насуперак відавочнай абсурднасці свету, яднае біблейскага мысляра і нямецкага паэта. Даказана, што алюзii на кнiгу Эклезіяста найчасцей прысутнічаюць у тэкстах Флемінга імпліцытна і ўводзяцца знакавымі словамі-канцэптамі. Гэта найперш словы eitel і Eitelkeit, якія нясуць у сабе той жа спектр значэнняў, што і генеральны канцэпт Эклезіяста – häḇäl ‘усё, што хутка знікае’, ‘подых’, ‘тленнасць’, ‘марнасць’, ‘дарэмнасць’, ‘пустое’, ‘абсурднасць’. Як і ў Эклезіяста, найважнейшымі канцэптамі паэзіі Флемінга з’яўляюцца таксама чалавек, Бог, час, вечнасць. Сцвярджаецца, што Кніга Эклезіяста выступае адным з найбольш значных архетэкстаў паэзіі П. Флемінга – сэнса- і тэкстаспараджальным тэкстам, у дыялогу з якім ён выбудоўвае свой мастацкі свет.