Дагаворны дыскурс: асноўныя жанры, прыкметы і функцыі
Ключавыя словы:
дагаворны дыскурс, дагаворнае права, інстытуцыянальны дыскурс, дагавор, аферта, акцэпт, статутАнатацыя
Разгледжаны ключавыя аспекты вывучэння ў сучаснай юрыслінгвістыцы дагаворнага дыскурсу, які шырока выкарыстоўваецца ў розных сферах дзейнасці для стварэння і рэалізацыі права. Вызначаны асноўныя жанры дагаворнага дыскурсу (дагавор, аферта, акцэпт і статут), якія рэгулююць дагаворныя адносіны ў прыватнаправавой і публічна-прававой сферах. Да прыкмет, якія дазваляюць раскрыць жанрава-стылістычную спецыфіку дагаворнага дыскурсу як асобага тыпу інстытуцыйных зносін, аднесены стэрэатыпнасць, аб’ектыўнасць перадачы інфармацыі, графічная нагляднасць, дыялагічнасць, суб’ектнасць, цэльнасць, звязнасць і мадальнасць прадпісання.Абгрунтаваны крытэрыі аналізу гэтых прыкмет, а таксама апісаны асаблівасці іх выражэння ў дакументах, якія прадстаўляюць асноўныя жанры дагаворнага дыскурсу.
Бібліяграфічныя спасылкі
- Храмцова НГ. К вопросу об обосновании теории правового дискурса. Правовое государство: теория и практика. 2014;3:21– 24.
- Карасик ВИ. О типах дискурса. В: Карасик ВИ, Слышкина ГГ, редакторы. Языковая личность: институциональный и персональный дискурс. Волгоград: Перемена; 2000. с. 5 – 20.
- Баркович АА. Функциональность компьютерно-опосредованного дискурса: институциональный аспект. Вестник Северо-Восточного федерального университета имени М. К. Аммосова. 2016;1:97 –107.
- Турицын ДА. Место договорного права в российском гражданском законодательстве. Правовая парадигма. 2020;1:108 –111. DOI: 10.15688/lc.jvolsu.2020.1.15.
- Крапивкина ОА. Жанровое пространство юридического дискурса. Вестник Иркутского государственного технического университета. 2014;1:218 – 225.
- Шлепнев ДН. Юридический дискурс с точки зрения переводчика: рабочая переводческая типология. Филологические науки. Вопросы теории и практики. 2018;2(часть 1):185 –188.
- Ускова ТВ. О неоднородном характере понятия «английский юридический дискурс». Сборник научных трудов Московского государственного лингвистического университета. 2001;3:93 – 97.
- Боголюбов СА, Казьмин ИФ, Локшина МД. Язык закона. Пиголкин АС, редактор. Москва: Юридическая литература; 1990. 189 с.
- Ускова ТВ. Дискурсивный анализ как метод изучения англоязычных юридических текстов. Вестник Московского государственного лингвистического университета. Гуманитарные науки. 2018;17:171–182.
- Верховской ПВ. Письменная деловая речь. Москва: Техника управления; 1930. 201 с.
- Sandrini P. Translation zwischen Kultur und Kommunikation: der Sonderfall Recht. In: Sandrini P, Herausgeber. Übersetzen von Rechtstexten. Tübingen: Narr; 1999. S. 9 – 44.
- Шпильная НН. Принцип диалогизма и его объяснительный потенциал при описании лексической системы русского языка. В: Богачанова ТД, Викулова ЛГ, Власян ГР, Калинин АА, Кожухова ИВ, Колмогорова АВ и др. Диалогическая лингвистика. Барнаул: Алтайский государственный педагогический университет; 2019. с. 7– 21.
- Ковалевская ИИ. Диалогические стратегии перевода юридического дискурса. Вестник Тверского государственного университета. Серия: Филология. 2021;4:141–150. DOI: 10.26456/vtfilol/2021.4.141.
- Šarčević S. New approach to legal translation. London: Kluwer Law International; 1997. 308 p.
- Tiersma PM. Legal language. Chicago: University of Chicago Press; 1999. 328 p.
- Орлова НВ. Модальность и тональность современных документов с предписывающей функцией. Вестник Омского университета. Филология. 2014;4:188 –193.
Downloads
Апублікавана
Выпуск
Раздзел
License
Copyright (c) 2025 Часопіс Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Філалогія

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
Аўтары, публікуюцца ў дадзеным часопісе, згаджаюцца з наступным:
- Аўтары захоўваюць за сабой аўтарскія правы на працу і прадастаўляюць часопісу права першай публікацыі працы на ўмовах ліцэнзіі Creative Commons Attribution-NonCommercial. 4.0 International (CC BY-NC 4.0).
- Аўтары захоўваюць права заключаць асобныя кантрактныя дамоўленасці, якія тычацца неэксклюзіўнага распаўсюджвання версіі працы ў апублікаваным тут выглядзе (напрыклад, размяшчэнне яе ў інстытуцкім сховішчы, публікацыю ў кнізе) са спасылкай на яе арыгінальную публікацыю ў гэтым часопісе.
- Аўтары маюць права размяшчаць іх працу ў інтэрнэце (напрыклад, у інстытуцкім сховішчы або на персанальным сайце) да пачатку і падчас працэсу разгляду яе дадзеным часопісам, паколькi гэта можа прывесці да прадуктыўнага абмеркавання і большай колькасці спасылак на дадзеную працу. (Гл. The Effect of Open Access).











